artykuły

Tolerancja względem siebie, sąsiada, własnego psa - oczywiście. Tolerancja wobec szarej masy - jak najbardziej. Ale już tolerancja wobec inności, nieznanej inności - rzecz dyskusyjna. A jeśli jeszcze ta inność ośmiela się głosno o sobie przypominać, przestaje się chować w swoich czte (...)

Tolerancja względem siebie, sąsiada, własnego psa - oczywiście. Tolerancja wobec szarej masy - jak najbardziej. Ale już tolerancja wobec inności, nieznanej inności - rzecz dyskusyjna. A jeśli jeszcze ta inność ośmiela się głosno o sobie przypominać, przestaje się chować w swoich czterech ścianach i chce takich samych praw jak pozorna normalność - tu kończą się granice tolerancji, jeśli w ogóle można mówić o granicach w kontekście tolerancji. Porozumienie bez barier, zrozumienie dla inności, akceptacja - nie, nie nikt tak wiele.
Geje, lesbijki, biseksualiści - do pieca? Ależ skąd - przecież nasz naród ma jedynie na głowach czapki niewidki, maskatorki ich wielkiej i jakże bezgranicznej tolerancji. Młodzież Wszechpolska, czy ich alma mater - Liga Polskich Rodzin - to pewnie taki blef, pewnie już zapomnieli, że przecież są tolerancyjni, pro-kościelni, a tym samym jak najbardziej za Mojżeszowymi przykazaniami. Tyle tylko, że o nich też zapominając rzucając w ludzi walczących o tolerancję, kamieniami.
Tak proszę państwa - przyszło nam żyć w czasach, kiedy o tolerancję trzeba walczyć. Nie o akceptację - bo akceptacji już środowisko homoseksualistów nie oczekuje, przestało wszak wierzyć w cuda, kiedy po raz kolejny uciekało z jakby się miało wydawać pokojowego, znaczy się z definicji - bez kamieni, bez obelg, bez strachu, marszu. Oni nie oczekują pełnej akceptacji ich orientacji seksualnej - bo przecież to, kto z kim i jak sypia jest rzeczą bardzo osobistą. Nie chcą też, żeby im budować pomniki ani czcić to, że kochaja własną płeć. Proszę państwa - oni oczekują jedynie tolerancji - tego, żeby ludzie zaczęli przechodzić obojętnie obok dwóch trzymających się za rękę facetów.
Nie ma w naszym kraju klubów dla wielbicieli garbusów czy komputerów Atari, a jednak dla homoseksualistów są. Są, bo muszą być po to, żeby ci ludzie mieli miejsca, gdzie mogą bez strachu wymienić jakiś czulszy gest czy po prostu pobawić się ze sobą na parkiecie. To heterycy tworzą te swoiste getta dla homoseksualistów, gdzie homoseksualizm ukrywa się przed tymi, którzy mogliby zepsuć to co tak piękne i wcale nie takie inne od tego, co za normalne przyjęliśmy uważać.
Tolerancja to ostatnio bardzo modne słowo w naszym kraju. Podobnie jak asertywność. Większość ani jednego ani drugiego nie rozumie, a mimo tego chętnie używa. Proponuję więc zwrot ma określenie tolerancji w narodzie - większość jest tolerancyjnie asertywna co w wolnym tłumaczeniu oznacza nic innego, jak tylko to, że potrafimy zanegować wszystko czego nie rozumiemy. A że ciasne umysły uciskane sś dodatkowo przez czapki niewidki to i nie oczekujmy zbyt wiele. Nie bądśmy tolerancyjnie dla nietolerancji, która uderza w zupełnie niewinnych ludzi - bo nietolerancja należy się złu, przemocy, głupocie, a nie tym, którzy kochają, czują, żyją obok nas, a różni nas tylko to, że oni mają decydowanie mniej praw, utrudnienia na każdym kroku i dodatkowo presję bycia nietolerowanym... bo o takim słowie, jak akceptacja ta mniejszoś dawno już zapomniała.

Anna Jakubowska


Jeśli chcesz umieścić u nas swój felieton napisz do nas, a my umieścimy go na naszej stronie.
wroclaw@kampania.org.pl

Tolerancja to rzecz względna - łatwo deklarowalna, trudno sprawdzalna, nienamacalna i całkiem niewidzialna. Niewidzialna szczególnie w naszym kraju gdzie nawet jeśli jest, to świetnie się maskuje zakładając czapki niewidki na głowy większości naszego społeczeństwa.