nasze akcje

Rodzice pragną zwykle naszego dobra. Problem w tym, że bardziej jakby dla siebie, niż dla nas samych i jeśli "robimy im na przekór" wmawiając sobie homosekualizm, transwestytyzm, transseksualizm, czy inne dziwactwa, to trudno doprawdy z nimi rozmawiać, bo... przecież i tak zawsze wiedzą wszystko lepiej od nas samych.

O godz. 18:00 odbędzie się spotkanie dyskusyjne LGBTI:

Taka właśnie sytuacja nie jest może żelazną regułą, zdarzają się zapewne również domy tolerancyjne i otwarte na odmienność własnych latorośli, w większości jednak przypadków mamy do czynienia z większą lub mniejszą niechęcią, próbami leczenia i nawracania "zabłąkanych" dziatek, albo zwyczajnie nie mówimy rodzinie o własnej odmienności z obawy przed reakcją. Czasem jednak prawda wychodzi na jaw, chcemy się przyznać, bo mamy dość udawania lub też okoliczności sprawiają, że musimy uświadomić własną rodzinę.

Jak wtedy rozmawiać? Jakich argumentów używać, a może skupić się na własnych emocjach? Przedstawiać wydruki raportów Światowej Organizacji Zdrowia o tym, że odmienna tożsamość płciowa lub orientacja seksualna, nie świadczą o chorobie psychicznej i zaświadczenia lekarzy, czy może rozryczeć się i opowiedzieć o swoim bólu i wieloletniej konspiracji?

Prawdę mówiąc nie mam pojęcia, jak zagwarantować tu sobie sukces, i w każdej rodzinie będzie to pewnie wyglądać trochę inaczej, ale mam jednak trochę własnych wniosków i obserwacji. Jeśli interesuje was taki temat, to zapraszam na to spotkanie i rozmowę. Może przykład cudzych doświadczeń i kreatywna burza mózgów, nauczy nas czegoś i pomoże w przekonaniu własnej rodziny, by nie wysyłała nas więcej do psychiatry, hipnotyzera, egzorcysty...

Serdecznie zapraszamy:
29 kwietnia 2008, wtorek, g: 18:00
w siedzibie KPH Wrocław
ul. Piłsudskiego 95 (obok dworca PKP)
(trzeba wejść w bramę, krata przy schodach powinna być otwarta,
jeśli nie będzie otwarta dzwonić pod "Sierpień 80")
pierwsze piętro, drzwi z naklejką "Sierpień 80")